23 Novembro 2009
22 Novembro 2009
filo-café de Mondim: sarmento manso
O Alto
No alto onde estive
e no qual me demoro
tudo é intenso.
A luz oculta o olhar
no fosco cristalino
em que se demora.
Os labirínticos montes
caídos em estreitos vales
consolam o meu desespero.
A imensidão do olhar
rasga as escarpas afiadas
antes de a alma poder abraçar.
Sarmento Manso
No alto onde estive
e no qual me demoro
tudo é intenso.
A luz oculta o olhar
no fosco cristalino
em que se demora.
Os labirínticos montes
caídos em estreitos vales
consolam o meu desespero.
A imensidão do olhar
rasga as escarpas afiadas
antes de a alma poder abraçar.
Sarmento Manso
21 Novembro 2009
aconhetecimento
acontece-me sonhar com pássaros que falam
ao acordar compreendo que eram pessoas afinal
mas pessoas que nunca conheci nem conhecerei
os pássaros são pessoas de que não sabemos o nome
sucede-me com alguma frequência não sonhar
calo-me num sítio discreto e olho as árvores restantes
o vento incendeia-as de respiração convocatória
eu compreendo e calo-me mais ainda e não sonho
nunca levanto voo e não respiro nunca e então
então é que sonho com esta pessoa e aquela
e depois vou para chamá-las pelo nome e elas voam
nunca me conhecem nem conhecerão.
Daniel Abrunheiro
20 Novembro 2009
19 Novembro 2009
Setimo Selo
18 Novembro 2009
17 Novembro 2009
stás a tener un ataque de silenço
bás pula rue i nun tenes gana de parar, sien tener de falar, de mirar, de soltar la risa, nien mesmo un cuntapie nua piedra se te antolha ou saber an que parte de la rue bás a bolber, an que passadeira bás a atrabessar: caminas i caminas, mas sien que l tengas treminado, porque ye ne l silenço que te dizes, esse oufício solitário que nun puodes patricar delantre de naide, yá que solo a ti nun te anquemoda l tou silenço, porque ye todo quanto quieres neste cacho, sien rezon, sien oujetibo, sien tener que dar splicaçones ou acabar culas cuçquinhas de ls beiços cerrados i secos, naturalmente cumo nun páixaro ye bolar ou l aire correr pa las baixas pressones; nun saberies respunder, se te preguntáran, quei calhas quando te calhas, an quei pensas que las palabras nun puodan balear ou outros nun puodan oubir, porque nada calhas, nada scondes: stás a tener un ataque de silenço i bien sabes que solo silenço ye malzina dun ataque de silenço, naide ten de tener miedo ou pedir que lo inchas cun palabras, porque l silenço nun ye un uoco, un anterbalo, un frisgo, un nada que tenga de ser cheno cun sonido; todo hai que çculpar a la falta de eiducaçon i de sensiblidade musical de las pessonas, ancapazes de antender que las pausas son tamien música, que l sonido nun puode bibir sien ls silenços que ls apártan i andebidualízan, le dan bida i quelor; quando chócan, percísan ls uobos de calor i de silenço, que naide ls checolhe mas ls deixe antregues a eilhes mesmos, calhados, apartados, de modo que solo la spera ye possible delantre deilhes, deixar que l tiempo passe pula coladeira de las horas que rínden sien tener fin, ua spera serena que nunca tubo buona bezinança cun priessas ou zasperos; antoce, cuntina rue alantre até que l beiso de la nuite te sperte cun sue friaige i yá nun tengas campo para mais silenço andrento de ti i sintas abrandar ls delores desse ataque que solo del se cura i nunca naide bacina le çcubrirá.
amadeu ferreira
16 Novembro 2009
2
não saberás quem pronunciará o teu nome
quando o caminho desejado for por todos desconhecido
seguirás, extraindo dos abismos as gargalhadas
tua loucura misturando-se com a tarde
e na montanha em forma de crânio – belvedere de gritos
os teus outros eus, elevados
anunciarão a morte do silêncio.
camila vardarac
quando o caminho desejado for por todos desconhecido
seguirás, extraindo dos abismos as gargalhadas
tua loucura misturando-se com a tarde
e na montanha em forma de crânio – belvedere de gritos
os teus outros eus, elevados
anunciarão a morte do silêncio.
camila vardarac
15 Novembro 2009
vento
Vento das serras geladas,
pintadas de branco agreste,
ferves-me no útero de cereja
e provas-lhe o sabor agridoce
com o teu sopro quente de Leste.
Elevas-te na noite fria,
penteando-me os cabelos de luz
que pendem sobre a cidade adormecida
e enfeitas-me com estrelas multicores
e pedaços de nuvens violetas.
Danço sobre os cristais de sal
que me tocam as pontas dos pés
sempre que o mar beija a areia.
E acompanhas-me no teu voo tranquilo,
respirando-me os mamilos ofegantes
e bebendo-me o ventre húmido.
salomé pinto
pintadas de branco agreste,
ferves-me no útero de cereja
e provas-lhe o sabor agridoce
com o teu sopro quente de Leste.
Elevas-te na noite fria,
penteando-me os cabelos de luz
que pendem sobre a cidade adormecida
e enfeitas-me com estrelas multicores
e pedaços de nuvens violetas.
Danço sobre os cristais de sal
que me tocam as pontas dos pés
sempre que o mar beija a areia.
E acompanhas-me no teu voo tranquilo,
respirando-me os mamilos ofegantes
e bebendo-me o ventre húmido.
salomé pinto
14 Novembro 2009
rea
Comparezo ante o tribunal de escritoras.
Benqueridísimas Safo e mais Virxinia
adorada Sei Shonagon
penetrante Simone
non quero esquecerme de ti
nin de Margaret
nin de Marguerite
María Xosé acode puntual á cita
e toma asento, entre Luísa
-quería volverche ver, perdoa-
e Rosalía. Clarice fuma o seu silencio.
Fleur dedícase a ser elegante
como un puñal enfundado en pel volta.
Sor Xoana Inés absorbe o seu tequila e acena: compréndote.
Comprendédesme?
Comprendédesme?
Si, comprendémoste.
Tivestes fillos? Levastes unha casa, unha nación
unha tradición cultural, un ecosistema
unha intuición e unha esteatopixia
sobre o peso das vosas costas
axitadas de plumas
e escotes de anxo?
Algunhas levamos, si. Outras non levamos, non.
Somos irmás, logo?
Somos.
Non me mintades. Admírovos.
Ninguén che acusa entre nós. Para que nos segues convocando?
Acúsome de vivir viviseccionada
de non poder escribir o que desexaría e canto desexaría
por sobredose de mullerismo.
Acúsome de non parir a gran novela que prometía aos 12 anos
senón un fillo, algo que, segundo Onetti ou Jelinek
impide ás mulleres alcanzar o estatuto de verdadeiras artistas.
Acúsome de non pertencer á vosa estirpe
de terme separado de vós
da esfera redonda da vosa concentración
para mesturar mondas de patacas con teorías de redes
enerxía escura do cosmos profundo cunha superficial vida de provincias
a sofisticada vergoña moral de Guantánamo coa emoción barata
de escoitar perorar ao meu fillo.
Acúsome de non rapar a miña cabeza
de non vender todas as miñas ideas orixinais [entre 0 e 1] ao mellor ofertante.
De non destacar.
De terme ensumido.
De depender dos mass media para traspasar o tempo.
Ningunha de vós falaría como nai. Fóra de Rosalía
a quen todo se lle permite.
Non vivín entre caníbales, Margaret.
Non me arrastrei polo vodevil parisiense, Colette.
Nin sequera cambiei de sexo, Elisa. Nacín muller
e as leis apoiáronme con cotas femininas. As leis, si. Só as leis.
E no fondo podería casar contigo, Marcela,
Jeanette Winterson, Beatriz Cavallé.
No fondo, puiden abortar cando quixen.
E reivindiqueino todo co puño no alto e unha matriz
de uranio empobrecido.
Sobrevoo a vida e aquí atópome:
escribo só grazas a que a miña nai lle le un conto ao meu fillo
lelle un conto ao meu fillo alén do mar de África
lelle un conto ao meu fillo baixo a galaxia Andrómeda
que nos devorará, polo visto,
e xuntos, avoa e neto, forman un sistema lateral nesas redes cuxos nodos son calcio
e espiña dorsal da nosa sociedade,
lonxe de Google
de McDo
e varios metros por riba do petróleo de merda
que serpea esta cidade camuflado de Zara.
Avoa e neto: un binomio estéril na grande ecuación do universo,
a súa expansión explícase sen eles
a crise resólvese sen eles
todo funciona sen eles.
Menos eu.
Dirédesme, que nos importa? Miñaxoiadas!
Achega algo á causa feminina.
Que achego?
Un fillo varón.
Cambiarías un lugar no noso Parnaso por el?
Nunca.
Esquecerías escribir por el?
Si.
Rexeitas o tempo masculino, ese tempo de doncelas e serventas
ese tempo de secretarias e amas de cría
de lavandeiras e microeconomistas
de axentes editoriais
e lumis
lumis mecanógrafas que copiarían isto de perlas
a cambio de estar con el?
Rexéitoo.
Elixes non vestirche na Boutique Posteridade
por verlle xogar onda ti
como fai agora
burguesa maldita
ingobernable occidental ao noroeste do sur
compresa de sangue arrebolada á pantalla que vos reflicte?
Malia todo, elíxoo.
E o seguinte verso que ía escribir
-mamá, dime se está ben de sal,
coñezo a súa fórmula química
pero non a proporción idónea en cada prato-
declínoo por lle servir unha cea quente.
E por se fose pouco, un baño.
Condenádeme.
Benqueridas bastardas da vosa propia estirpe.
Condenádeme a ser unha calquera.
Condenámoste.
Imbécil, condenámoste.
Xa es unha de nós. Fai funambulismo para escribir catro liñas ao día
e vixía
que o período non coincida demasiado coa inspiración
nin o estado de gravidez coa escritura de tese.
Como fixemos todas, bastarda da letra e,
como fixemos todas
co noso pelo torrado polo raio do xenio
bastarda e nai e monte de venus
como fixemos todas, mullerzuelas escritorzuelas madrezuelas
cazuelas e compotas
sabendo a canto vai o quilo de azafrán e o terabyte de ideas novas
con que ángulo colgan os nosos peitos e a órbita terrestre
cantas cocacolas hai na neveira e na Palestina de Arendt cantas nacións.
Xa es unha de nós.
Comprendémoste, cala a boca.
Escribe, lurpia.
estibaliz espinosa
Benqueridísimas Safo e mais Virxinia
adorada Sei Shonagon
penetrante Simone
non quero esquecerme de ti
nin de Margaret
nin de Marguerite
María Xosé acode puntual á cita
e toma asento, entre Luísa
-quería volverche ver, perdoa-
e Rosalía. Clarice fuma o seu silencio.
Fleur dedícase a ser elegante
como un puñal enfundado en pel volta.
Sor Xoana Inés absorbe o seu tequila e acena: compréndote.
Comprendédesme?
Comprendédesme?
Si, comprendémoste.
Tivestes fillos? Levastes unha casa, unha nación
unha tradición cultural, un ecosistema
unha intuición e unha esteatopixia
sobre o peso das vosas costas
axitadas de plumas
e escotes de anxo?
Algunhas levamos, si. Outras non levamos, non.
Somos irmás, logo?
Somos.
Non me mintades. Admírovos.
Ninguén che acusa entre nós. Para que nos segues convocando?
Acúsome de vivir viviseccionada
de non poder escribir o que desexaría e canto desexaría
por sobredose de mullerismo.
Acúsome de non parir a gran novela que prometía aos 12 anos
senón un fillo, algo que, segundo Onetti ou Jelinek
impide ás mulleres alcanzar o estatuto de verdadeiras artistas.
Acúsome de non pertencer á vosa estirpe
de terme separado de vós
da esfera redonda da vosa concentración
para mesturar mondas de patacas con teorías de redes
enerxía escura do cosmos profundo cunha superficial vida de provincias
a sofisticada vergoña moral de Guantánamo coa emoción barata
de escoitar perorar ao meu fillo.
Acúsome de non rapar a miña cabeza
de non vender todas as miñas ideas orixinais [entre 0 e 1] ao mellor ofertante.
De non destacar.
De terme ensumido.
De depender dos mass media para traspasar o tempo.
Ningunha de vós falaría como nai. Fóra de Rosalía
a quen todo se lle permite.
Non vivín entre caníbales, Margaret.
Non me arrastrei polo vodevil parisiense, Colette.
Nin sequera cambiei de sexo, Elisa. Nacín muller
e as leis apoiáronme con cotas femininas. As leis, si. Só as leis.
E no fondo podería casar contigo, Marcela,
Jeanette Winterson, Beatriz Cavallé.
No fondo, puiden abortar cando quixen.
E reivindiqueino todo co puño no alto e unha matriz
de uranio empobrecido.
Sobrevoo a vida e aquí atópome:
escribo só grazas a que a miña nai lle le un conto ao meu fillo
lelle un conto ao meu fillo alén do mar de África
lelle un conto ao meu fillo baixo a galaxia Andrómeda
que nos devorará, polo visto,
e xuntos, avoa e neto, forman un sistema lateral nesas redes cuxos nodos son calcio
e espiña dorsal da nosa sociedade,
lonxe de Google
de McDo
e varios metros por riba do petróleo de merda
que serpea esta cidade camuflado de Zara.
Avoa e neto: un binomio estéril na grande ecuación do universo,
a súa expansión explícase sen eles
a crise resólvese sen eles
todo funciona sen eles.
Menos eu.
Dirédesme, que nos importa? Miñaxoiadas!
Achega algo á causa feminina.
Que achego?
Un fillo varón.
Cambiarías un lugar no noso Parnaso por el?
Nunca.
Esquecerías escribir por el?
Si.
Rexeitas o tempo masculino, ese tempo de doncelas e serventas
ese tempo de secretarias e amas de cría
de lavandeiras e microeconomistas
de axentes editoriais
e lumis
lumis mecanógrafas que copiarían isto de perlas
a cambio de estar con el?
Rexéitoo.
Elixes non vestirche na Boutique Posteridade
por verlle xogar onda ti
como fai agora
burguesa maldita
ingobernable occidental ao noroeste do sur
compresa de sangue arrebolada á pantalla que vos reflicte?
Malia todo, elíxoo.
E o seguinte verso que ía escribir
-mamá, dime se está ben de sal,
coñezo a súa fórmula química
pero non a proporción idónea en cada prato-
declínoo por lle servir unha cea quente.
E por se fose pouco, un baño.
Condenádeme.
Benqueridas bastardas da vosa propia estirpe.
Condenádeme a ser unha calquera.
Condenámoste.
Imbécil, condenámoste.
Xa es unha de nós. Fai funambulismo para escribir catro liñas ao día
e vixía
que o período non coincida demasiado coa inspiración
nin o estado de gravidez coa escritura de tese.
Como fixemos todas, bastarda da letra e,
como fixemos todas
co noso pelo torrado polo raio do xenio
bastarda e nai e monte de venus
como fixemos todas, mullerzuelas escritorzuelas madrezuelas
cazuelas e compotas
sabendo a canto vai o quilo de azafrán e o terabyte de ideas novas
con que ángulo colgan os nosos peitos e a órbita terrestre
cantas cocacolas hai na neveira e na Palestina de Arendt cantas nacións.
Xa es unha de nós.
Comprendémoste, cala a boca.
Escribe, lurpia.
estibaliz espinosa
Etiquetas:
estibaliz espinosa
13 Novembro 2009
filo-café em Mondim de Basto
Encontram-se abertas as inscrições para as seguintes áreas: fotografia, teatro, pintura, poesia, pensamento, pequenas-comunicações, audiovisual, música.
Para se inscrever é necessário enviar um mail para incomunidade@gmail.com
indicando nome, zona de proveniência e área de intervenção
Inscritos:
henrique dória (poesia, mondim); domingos oliveira (escultura, mondim); carlos silva (fotografia, porto), paulo j. mendes (pintura, matosinhos), elisabete pires monteiro (pintura, porto), josé m. silva (pintura, feira), hermínio chaves fernandes (escultura, vilar-boticas), carlos vinagre (poesia, espinho), silvia silva (performance, matosinhos), Banda CorDaRosa (música, celorico de basto),
Inscritos:
henrique dória (poesia, mondim); domingos oliveira (escultura, mondim); carlos silva (fotografia, porto), paulo j. mendes (pintura, matosinhos), elisabete pires monteiro (pintura, porto), josé m. silva (pintura, feira), hermínio chaves fernandes (escultura, vilar-boticas), carlos vinagre (poesia, espinho), silvia silva (performance, matosinhos), Banda CorDaRosa (música, celorico de basto),
12 Novembro 2009
vladi private islands
eis o que eu vou levar
na minha mochila
................................para westerbork:
uma garrafa de altas quintas Obsessão
(colheita de 2004)
para um momento especial
um vibrador
e o meu brevíssimo programa de governo
constituído por três pontos, a saber:
prometo limpar o rio de ouro
prometo incitar à desobediência militar
e prometo fazer
de cada poema
uma montanha-russa
num parque de sofrimentos
pedro ludgero
11 Novembro 2009
raul pulsa em braga
RAÚL PEIXOTO DA COSTA
21 novembro 2009, 21:30
Conservatório de Música Gulbenkian
Conservatório de Música Gulbenkian
Braga
J.S.Bach: Partita Nº 1 em Si bemol Maior
F. Chopin: Nocturno Op. 9 Nº3
A. Scriabin: Prelúdio e Nocturno para a mão esquerda, Op. 9
Sonata Nº 2 "Sonata-Fantasia", Op. 19
Etiquetas:
raul peixoto costa
10 Novembro 2009
paisagem islandesa
convidaram-me
para ser a próxima alma armani
mas o que eu gostava
era de ser uma coisa que só acontece aos outros
o alegado eu
tem uma chocante vida dupla
de dia é um fabro
que labuta para a sociedade
de noite
um antiquíssimo poeta
com isso
aprendi que a musa é um gps de vias de facto
aliás
mais de direito serão os projectos
de erguer uma biblioteca no meu bairro
e de fundar um imenso harém
todo p'ra mim
à minha volta
como paparazzis
andam os anjos brandindo provas
em como afinal até existi
ao que eu respondo passando de ultraleve
por baixo de todo o desvario
e apesar da lei não escrita
que prevê que toda a alma
se cosa um dia com o topo do mundo
nesse dia de altíssima costura
'starei pronto a voltar ao desfile da rua
pedro ludgero
09 Novembro 2009
Subscrever:
Mensagens (Atom)
























